هر روز سحر وقت اذان بلندگو روشن مي‌شود صداي اذان در كوچه‌هاي محل مي‌پيچد...

      چراغ‌ها روشن مي‌شوند وضو با يك مشت آب زلال به جاي خواب، شوق و شور را در جان‌ها مي‌ريزد.  

      هنوز اذان تمام نشده اهالي محله مسجد شفا خود را به مسجد مي‌رسانند. مسجد خيلي بزرگ نيست.  

      محراب كوچك مسجد هم كاشي‌كاري هاي آن‌چناني ندارد. از سقف هيچ چلچراغ بزرگي آويزان نيست.  

      ظاهر مسجد از سال‌هايي كه شهيد رجايي به اينجا مي‌آمد خيلي تغيير نكرده است.  

      اما اين‌جا يك ويژگي مثبت دارد. اين‌جا درست مثل يك مسجد است، همان‌طور كه بايد باشد. با صفا و دوست داشتني!  

      ظهرها و غروب‌ها هم فضاي كوچك مسجد پر مي‌شود از آدم‌هايي كه خانه خدا را پناهگاه خود مي‌دانند.

      اين‌جا مسجد شفا است.